La Bella Italia
Is het al weer 9 jaar geleden??? Jeetje, da’s toch best een tijd! Wat heb ik al die jaren dan gedaan? Alsof ze voorbij zijn gevlogen. 9 jaar geleden dus, de tijd dat ik voor het laatst hier in de regio ben geweest. Toscane, één van mijn favoriete gebieden in Europa om te vertoeven. Mooi landschap, leuke mensen en heerlijk eten. Gisteravond had een collega bij het diner een heerlijke Cianti uitgekozen. Dat de bediening alleen Italiaans spreekt en het Engels van ons niet helemaal begrijpt neem je dan gewoon op de koop toe. Met si, grazie en een vriendelijke lach kom je dan al een heel eind.
Helaas zit het er na 3,5 korte dagen al weer op. Over 50 minuten vertrekt mijn vlucht. Niet naar Amsterdam, maar naar Barcelona. Ik vlieg direct door omdat ik morgenochtend vroeg al weer op Motorland Aragón het eerste weekend van de World Series by Renault moet fotograferen. Het is even heel druk, maar wat een leventje! Maar in de toekomst moet er misschien wel wat meer tijd komen om van het reizen te genieten. Florence is immers een veel te mooie stad om over te slaan. Gelukkig ben ik er in het verleden al een aantal maal geweest, dus ik weet wat ik mis. Dus bij deze Peter, veel plezier morgen en geniet ervan!
Holle, vliegen, draven
© Ronald Fleurbaaij
Het is de laatste weken racen. Niet alleen fotograferen, maar ook zelf. Niet dat ik letterlijk in een racewagen stap en het circuit op rij, maar meer figuurlijk van de ene naar de andere klus. Het begon allemaal zo’n 2 weken geleden. 4 dagen Spanje, daarna 4 dagen Duitsland, 3 dagen vrij, nogmaals 4 dagen Duitsland om vervolgens maandnacht thuis te komen en vervolgens een paar uur later naar Italië af te reizen.
Vanmiddag was dan ook a welcome change of peace. Gisteren ben ik samen met Peter in de buurt van Mugello aangekomen waar vandaag de 3-daagse In-Season test van de Formule 1 begon. Het weer begon niet slecht, een graatje of 16 en bewolkt. Maar tijdens de lunchpauze brak de hemel open waardoor we ‘s middags eigenlijk niet meer naar buiten hoefde omdat de teams dat ook niet deden.
Als het verder deze week iets droger blijft zal het wel weer hollen zijn. Nog 2 dagen F1 testen hier in de buurt van Florence, dan donderdag direct door naar Barcelona, 3 dagen racen met de World Series by Renault, naar huis voor 2 dagen weekend en 5 dagen Barcelona voor de Formule 1 Grand Prix. Het is dus even holle, vliegen, draven!
Free like a bird
© Ronald Fleurbaaij
Zo kom je nooit in Spanje, ooit als kind wel de grens voor een dagje Spaanse Pyreneeën over gestoken maar verder niet, zo is het al de derde keer in twee maanden tijd en volgen deze maand nog twee bezoekjes. Hier zit ik dus dan ook weer, ditmaal op 10F. Tot nu toe zijn alle vluchten naar Spanje dit jaar naar Barcelona geweest. Ik heb de stad in vier keer dat ik er nu ben geweest eigenlijk nog nooit gezien, maar de nadering op het vliegveld brengt daar verandering in. Wat een mooi uitzicht zo vanaf zee! En dan zeggen mensen mij nog wel eens dat ze niet van vliegen houden. Op dit moment kan ik even niet snappen waarom… Ik ben opgegroeid met luchtvaart. Met twee ooms die zelf vlogen en thuis op de computer al een van de eerste Flight Simulators van Microsoft kan dat ook bijna niet anders. Het is alsof je de absolute vrijheid hebt om in drie dimensies te gaan en ‘staan’ waar je wilt. Heerlijk, zo vrij als een vogel. Met als kers op de taart: boven de wolken schijnt altijd de zon!
Kuala Lumpur
Het is 1 uur ‘s middags. Ik zit in het park achter de Petronas Tower in Kuala Lumpur te lunchen. Ik ben heerlijk in de schaduw van een paar palmbomen gaan zitten want de zon breekt net door en gelijk schiet de temperatuur omhoog. Even lekker helemaal niks. Alleen maar mensen kijken. Hier zittend begint de vermoeidheid van gisteravond een beetje weg. De 2.437,7 km waren me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Ondanks een korte en onderbroken nacht heb ik nog redelijk kunnen slapen in het vliegveld. Van de lucht van de rijsttafel die mijn buurman om 5.00 locale tijd werd voorgeschoteld als ontbijt werd ik een beetje misselijk. De Oki2go’s sushi was de avond daarvoor veel te lekker om door de verschillende vliegtuigmaaltijden te worden verpest.
Aangekomen op KLIA (Kuala Lumpur International Airport) wilde ik dus eerst een bakkie koffie halen en even internetten bij Starbucks voor ik de stad in ging. Ik nestel mij naast twee jongens, die aan de koppies te zien moesten ze wel Nederlanders zijn. En ja hoor, ook hier pik je de Hollanders zo uit de meute! Zij zaten te wachten tot hun vlucht naar Melbourne zou vertrekken en dus wisselde we tips uit voor onze beide bestemmingen. Om half negen vond ik het tijd te gaan. Dan had ik een kleine 12 uur in de stad. Maar het vliegveld was ik niet zomaar af. Ik moest de douane door en ik had daarvoor precies de verkeerde tijd uitgekozen. Een vlucht uit het volgens mij het Midden-Oosten was kennelijk aangekomen en daar namen de Maleisiërs ruim de tijd voor om deze te verwerken. Pas na 90 minuten wachten was ik aan de beurt. Velen van mijn voorgangers werden terug gestuurd om later weer langs te komen. “You’ve visited before I see?” Boemboem, twee stempels even even zoveel tijd gespendeerd aan de balie mocht ik doorlopen. Zo kan het dus ook!
Down Under III
Mijn reis door Australië zit er weer op. Twee weken geleden trok ik de deuren Rijswijk achter me dicht, nu zit ik op het vliegveld van Melbourne de tijd te doden voor mijn vlucht naar Kuala Lumpur vertrekt. Het waren 2 lange weken, vooral de tweede. De eerste was binnen no time voorbij, mede dankzij het drukke schema van het Grand Prix-weekend, maar de tweede was een lange zo alleen.
Afgelopen week was een fantastische kennismaking met dit mooie land. Maar eerlijk is eerlijk, na 2200 km rijden had ik er wel weer genoeg van. Helaas moest ik er op dat moment nog 250 naar Melbourne. Vandaag was een stomvervelende rit. Precies hetzelfde landschap als gister, lange rechte stukken en als je alleen in de auto zit, cruise control aan hebt en met een automaat rijd is het nog knap lastig om geconcentreerd te blijven bij deze belachelijk lage snelheden die je in dit land moet aanhouden. Met 140-150 km/u vraagt de weg je aandacht, maar als je 100-110 vooruit sukkelt in z’n 6 en het zonnetje op je bol schijnt heb je een succesformule voor knikkebollen.
Down Under II
© Ronald Fleurbaaij
Het zit er al weer bijna op. Nog één dagje en ik ga weer op huis aan. De afgelopen dagen waren druk. Veel gezien en vooral veel reizen. Donderdagmiddag was mijn eerste dag in het centrum van Sidney. Het was bewolkt en een beetje regenachtig, dus ik kon niet helemaal doen wat ik graag wilde. Dat moest dus maar even een dachten wachten. Nadat ik ‘s ochtends de Easter Beaches Coastal Walk had gelopen, ben ik met de bus naar het centrum gegaan om daar lekker in Hyde Park te lunchen.
Eastern Beaches Coastal Walk
© Ronald Fleurbaaij
Mijn eerste dag volle dag in Sidney begon vanmorgen grijs. De verwachting was dat het de hele dag bewolkt zou blijven met in de ochtend en begin van de middag kans op een bui. Ik wil natuurlijk graag de stad fotograferen, maar het is natuurlijk een stuk mooier om dat met goed weer te doen. De verwachting voor morgen en komend weekend zijn echter veel belovend, dus het echte werk heb ik maar even tot morgen uitgesteld.
De regen valt gelukkig reuze mee, eigenlijk is het prachtig weer voor een wandeling langs de kust. Van een vriend en oud klasgenood Maurice die na onze studie een half jaar naar Australië is geweest kreeg ik de tip om van Bondi Beach naar Coogee Beach te lopen. Daar vandaan kan je weer de bus terug nemen of de stad in gaan. Het bleek een gouden tip te zijn!
Bondi Beach
© Ronald Fleurbaaij
Mensen die mij echt goed kennen zullen vast wel denken: ‘hij, naar het strand?’ Klopt, ik ben niet zo’n strandmens. Ik kan moeilijk zoals sommigen weken lang op mijn gat in het zand liggen. Een uurtje hou ik het wel uit hoor, maar daarna moet ik echt iets gaan doen. Hier is het anders. Ga je naar Australië, dan moet je wel een keer naar het strand. Ozzies en het strandleven gaan hand-in-hand. Je zou bijna zeggen dat ze niet zonder kunnen!
Land Down Under
De afgelopen week was, zoals altijd tijdens een Grand Prix-weekend, een hele hectische. Vorige week maandag begon het feestje met de lange reis Down Under. na een rustige vlucht van 12 uur kwamen we aan in Kuala Lumpur. Het was inmiddels een uur of 5 ‘s middags toen we de terminal uit stapten. Het zweet gutste direct in grote getale over je rug als je alleen al eraan dacht je voet te verplaatsen. Toch was het best lekker om na zo’n lange vlucht even de benen te strekken. “We hebben geluk dat het niet zulk goed weer is,” zegt Formule1-journalist Mischa. “Als de zon hier doorbreekt schiet de temperatuur binnen no time omhoog tot boven de 35C. En die hoge luchtvochtigheid blijft.”
De volgende ochtend vlogen we door naar Melbourne, waar we vanaf donderdag de Australian Grand Prix zouden verslaan. Zoals gezegd, zo’n GP-weekend is hectisch. Geen tijd om even te internetten, geen tijd om de andere dan Formule 1-activiteiten op de baan te volgen. Als ik niet langs de baan ben zit ik wel in de pits of in het fotografenhok om mijn beeld uit te zoeken en te editten. Je word geleefd! Je staat op, ontbijt, gaat naar het circuit, bent tot ‘s avonds laat aan het werk, zoekt daarna snel nog een tentje om wat te eten en duikt ‘s avonds laat weer je bed in om het hele verhaal de volgende dag vrolijk te herhalen.
Koud!
© Ronald Fleurbaaij
Zo, we zijn weer terug hoor! Zo sta je in je korte broek weg te branden in de zon (luchttemperatuur: 35C, asfalttemperatuur 48C), zo sta je weer te vernikkelen in de Hollandse mist… Ik moet zeggen dat deze trip, voor mijn gevoel meer dan anders, er behoorlijk heeft ingehakt. Al leken dat laatste 3 dagen erg rustig, je staat toch 7 uur lang met tig kilo op je schouders te wachten op wat komen gaat. In de business lounge van Abu Dhabi International Airport was ik voor Peter niet meer de gezelligste reisgenoot. Na 9 dagen buffelen zat ik een beetje stuk en was toe aan onze nachtvlucht naar Amsterdam.
Schilderachtig
© Ronald Fleurbaaij
Het zit er weer op, we vliegen zo weer terug naar Amsterdam na 1,5 week Verenigde Arabische Emiraten. Al met al was het een mooie ervaring. Formule 1 Grand Prix nummer 3, weer een hele week van testen er achteraan en natuurlijk een dag in Dubai. Vanavond zijn we trouwens ook nog even in Abu Dhabi wezen eten, dus ook daar ben ik echt geweest. Al met al was het een… hoe zal ik het omschrijven… schilderachtige ervaring!
Dubai III
© Ronald Fleurbaaij
Heerlijk zo’n dagje vrij na een drukke week. Dan word je in ene wakker in het Midden-Oosten. Iets wat mij toch niet al te vaak gebeurt. Onder het mom ik weet niet of ik hier ooit nog eens kom, had ik mijzelf dus de verplichting gesteld niet terug te keren naar huis, zonder iets te hebben gezien van dit land. Peter had vandaag een snabbel. Dus ging ik samen met Formule1.nl-journalist Mischa maar eens de stad bekijken. Voor beiden was het onze eerste keer hier in deze regio, genoeg dus om te ontdekken.
Yas Marina III
© Ronald Fleurbaaij
Het is zondagmiddag 4 uur. De stilte voor de storm, of beter gezegd, even een momentje van rust voor het circuit los barst. Ik zit tegen het vanghek in de schaduw te wachten op de start. Ik ben vroeg de baan op gegaan om het beste plekje in de hairpin te bemachtigen, want volgens collega’s is er maar 1 plekje optimaal. Dat heb ik dus nu en zit even van mijn momentje voor mezelf te genieten.
Dubai II
© Ronald Fleurbaaij
Voor de Grand Prix zitten overnachten we niet in Abu Dhabi, maar in Dubai. Het is dik een uur rijden, maar de hotelovernachtingen zijn aanzienlijk goedkoper. En zo erg is het rijden nou ook weer niet. Ik heb al van velen gehoord dat dit een veel betere optie is. Als je namelijk op het circuit een hotel hebt betaal je de hoofdprijs en Abu Dhabi zelf schijnt helemaal niet zo leuk te zijn als Dubai.
Dubai
© Ronald Fleurbaaij
Daar zit je dan met je goeie gedrag… In een hotellobby in Dubai. Gisteren zijn we na een rustige vlucht goed aangekomen. Het langste wachten was eigenlijk op de auto, waardoor ik pas na 2e (locale tijd) in mijn bedje lag. Straks is het voor het eerst door naar het circuit. Hier vandaan is het nog dik een uur rijden, dwars door de woestijn. Het zal mij benieuwen wat ik daar aantref. Een echt ‘Tilke-circuit’.
Mamma I’m going fast!
Zo, daar zitten we weer. Op 18J om precies te zijn. Elk moment kunnen de deuren gesloten worden, moeten de telefoons helemaal uit en gaan we weer op weg. Op weg naar nummer 3. Normaal begin je dicht bij huis. Ik hoor het mezelf nog zo zeggen in het interview met RAW, “Begin achter het hek. Start met clubevenementen en ontwikkel daar je vaardigheden als fotograaf.” Je zou denken, begin Formule 1 dan met de Grand Prix van België, lekker dicht bij huis, leer het wereldje een beetje kennen.
Mijn eerste Grand Prix was die van Canada vorig jaar. Dit jaar mocht ik ook al mee naar Melbourne, ik was weliswaar ook in Monaco maar alleen voor de support races dus die telt niet echt mee, en nu dan op weg naar Abu Dhabi. Nummer 3 op 3 verschillende continenten, geen van alle in Europa. Ik ga daarmee dus keihard tegen mijn eigen regels in. Een andere tip van mezelf, “leer van anderen! Denk niet dat je het allemaal wel weet, er valt altijd wat op te steken van een ander”, neem ik wel ter harte want ik ga weer met Peter van Egmond op stap. Dus Peter, u vraagt, wij draaien!
Here we go again!
It’s been confirmed! Kijk, dat was nog eens een leuk verjaardagscadeautje vorige de week. Niet gedacht dat ik na mijn laatste buitenlandklus eind juli dit jaar nog op pad zou gaan. Het was nog even spannend, maar toch blijkt er nog een reisje in. Komt dat verjaardagscadeau van m’n ouders, een grote reiskoffer, ook gelijk mooi van pas! Als cadeautje aan mezelf heb ik er nog even een paar daagjes aan vast geplakt. Nog eventjes iets om van te kunnen genieten zo aan het eind van het jaar. Lekker 1,5 week nog eventjes op pad. Note to self, bring sunblock!
Groeten uit Boedapest!
© 2011 Ronald Fleurbaaij / LAT Photographic
Nou ja… Eigenlijk heb ik dit weekend alleen maar de Hungaroring, die even buiten de stad ligt, en de buitenwijken gezien. “Een van de mooiste steden van Europa”, aldus een collega. Die buitenwijken doen me toch behoorlijk communistisch Oost-Europa aan. Genoeg reden dus om daar niet al te veel tijd te besteden, maar van mijn plannen om ook de binnenstad nog wat te verkennen werden mij door mijn neus geboord toen ik afgelopen donderdag op het vliegveld van Boedapest aan kwam.
Schengenverdrag
Lang leven het Verdrag van Schengen! Dat houd in dat binnen de Schengenlanden vrij verkeer van personen is en dus geen grenscontroles. Je zal maar net zo’n eikel hebben die een verkeerde dag heeft. Ik maakte het al eens mee bij aankomst in LA. Bij mij viel het nog wel mee, maar ik had geen journalistenvisum en mocht toen eigenlijk helemaal niet werken. Stel je voor dat je bij terugkomst in Nederland zo’n eikel treft die helemaal niet gelooft dat je de Nederlandse nationaliteit hebt. Dan had ik waarschijnlijk nu nog op Eindhoven Airport gezeten. Daar zou je mooi klaar mee zijn…
Reddingsvest
Het weekend zit er weer op en alles wat rest is de terugvlucht naar huis. Over een paar minuten stappen we weer in bij Ryan Air. Je denk, goh, dat lijkt goedkoop. Inderdaad, dat lijkt! Want nadat je de prijs van het ticket hebt gezien, moet je extra betalen om überhaupt bagage mee te mogen nemen. Men eist dat je verzekerd bent en wil je uiteraard ook een dure reisverzekering aansmeren – ik heb een doorlopende voor dezelfde prijs als voor alleen deze vlucht!!! Dan moet je afrekenen en dat kan uiteraard alleen met creditcard. Daar komt uiteraard wel nog eens € 12,- administratiekosten bovenop zodat je ticket eigenlijk 2x zo duur is als je eerst dacht dat het zou kosten. Natuurlijk is het niet te hopen dat er zo iets mis gaat, maar gelukkig voert de vlucht ons niet over zeeën en/of oceanen. Een noodlanding op het water zou nog wel eens prijzig kunnen worden. Al is dit als grap bedoelt, laat het de Low Cost Cariers maar niet zien, straks vinden ze het nog een goed idee…
Onder de Spaanse zon
© Ronald Fleurbaaij
Het leven kan soms mooi zijn. Ik hoef in principe niet veel te verdienen, geen ING-top bonussen voor mij. Gewoon een leuk inkomen en werk waar je je ei in kwijt kan. Vandaag was weer een heerlijk dagje onder de Spaanse zon. Heerlijk temperatuurtje, vrolijke mensen en mooie auto’s. Morgen weer een dag!
Snuffelhonden
We zijn weer geland en bij aankomst werden we in de aankomsthal begroet door een vrolijk hondje. Zo eentje die gezellig door een mensenmenigte rond hold alsof hij zich helemaal thuis voelt. Zo eentje die pas echt vrolijk word als hij echt wat te snuffelen heeft. Gelukkig was hij bij mijn koffer aan het verkeerde adres. Het beestje zou hooguit erg ziek worden van het accuzuur uit de batterijen voor de camera’s. Ik kon hem echter niet echt serieus nemen want eerder op de dag had ik deze video gezien op nummer Come Fly With Me…
Come Fly With Me
Opnieuw op weg, weer een leuke klus dit weekend. Dus ik stap zo in het vliegtuig en heb net als zo vaak een liedje in m’n kop. Met dank aan een collega is het dit keer Sinatra. Niet echt iets wat ik dagelijks luister, maar blijft toch wel mooi. So, come fly with me!
Social Media